Barış Bozkır
@Mancologia
Bira, insanın kendine kurduğu en eski tuzaktır; bir yudumda unutmak isterken, aslında hatırlamaya başlar. Zira hakikat, çoğu zaman sarhoş bir zihnin kıyısında fısıldar; ne tam uyanıkken görünür, ne de uykudayken bağırır.
Hodgson, dili ve anlatım tarzıyla alışılmadık, hatta zaman zaman zorlayıcı bir okuma sunsa da, kurduğu dünya ve hayal gücüyle türün sınırlarını en yükseğe konumlandırmayı başarıyor.
Reklam
Yer yer Lovecraftvari bir evren tasviri sunarken hem fiziksel hem de metafiziksel korkulara dokunarak okuyucuyu zaman, uzay ve bilinç sınırlarını zorlayan bir yolculuğa çıkarıyor. Özellikle bilinç akışı tarzı, zamanın hızla akışı ve varoluşsal temalar, dönemi için son derece yenilikçi ve etkileyici.
Maymunlar arasındaki bağlar sarılma, dokunma, öpüşme, tımarlama ve karşılıklı iyilikler gibi yakın günlük ilişkilerle oluşur. Aynen politikacıların seçim kampanyalarında etrafı gezerek insanlarla el sıkışıp bebekleri öpmeleri gibi
Buruk bir sevinç ve müzmin bir gülümseme ile veda ettim sayfalarına. Halbuki ne kadar da cesarete ihtiyacı var insanın. Buna gözyaşlarımız da dahil ...
