"Yaz sonunda bekleyin beni." demişti Kor'a.
"Koru'da olacağım." dedi kadın. "Kalbim ise seninle olacak kara su samurum, ak deniz kırlangıcım, aşkım, Medra."
"Benimki de seninle olacak ateşimin koru, bahar ağacım, aşkım, Elehal."
Galiba bizde, insanlıkta bir kötülük var. Güven bunu inkâr ediyor. Bunun üzerinden atlıyor. Bu derin uçurumdan atlıyor. Ama uçurum orada. Ve yaptığımız her şey sonunda kötülüğe hizmet ediyor çünkü biz kötüyüz. Açgözlülük ve zulüm. Dünyaya bakıyorum, buradaki ormanlara ve dağa, gökyüzüne, her şey yerli yerinde, olması gerektiği gibi. Ama biz öyle değiliz. Insanlar değil. Biz hatalıyız. Yanlış yapıyoruz. Hiç yanlış yapan hayvan yok. Nasıl yapsınlar? Ama biz yapabiliriz ve yapıyoruz. Ve hiç durmuyoruz.