Biz yetimler intikam iştiyakıyla doluyuzdur. Dehşeti dengelemeye yatkınızdır. Başkalarının öçlerini de almaya hevesleniriz. Yetimlik bize kanlı doğaçlamalar yapma cüreti verir. Suçlamakla ya da suç işlemekle kaybolmayan bir masumiyet imtiyazına sahibizdir.
Gerçekten de iyiyi seçmek için farkında olmamız gerekir; başka bir insanın sıkıntısı, başkalarının dostça bir bakışı, bir kuşun ötüşü, otun yeşili artık bizi etkilemiyorsa, farkında olmanın hiçbir yararı olmayacaktır. İnsan yaşama kayıtsızlaştığı takdirde, iyiyi seçme umudu ortadan kalkar. O halde yüreği gerçekten de öylesine katılaşacaktır ki, “yaşamı” sona erecektir.