şiir;
saçların sonbahar kadar kahverengi
seni ,benim seni gördüğüm gibi ,
beni gözlerin görmedi,
dolu dolu sayfalar bıraktım bir gün anlaman için
kim gelecek , seninle ilgilenecek , seni her gün sevecek
bilmek bile istemiyorum elini kim tutacak,
gökyüzüm yine karanlık ,
durma, durma sabahı çek
bir gün olsun geçip gitmedin aklımdan
son olsun dedim mutluluğa ömür verdim,
ne olursam olayım güldürmek tek derdim,
seni acıtmamak için yaralarımı sarıp geldim,
neyim ben şimdi bak acıları da yendim,
artık ağlamıyorum da göz yaşım tükendi,
yüklerken omzuma senle dolu derdi ,
sana dokunurken üzülmemek için direndim.
“Düşünüyorum da, insanı, yine başka insanlar üzüyor en çok... Taptığı, hayran olduğu, değer verdiği, muhtaç olduğu ve en çok sevdiği insanlar... Düşmandan çok dostlar üzüyor.”