İnsan zekâyla ödüllendirilmiştir.O,kendi kendini bilen bir yaşamdır;kendisinin diğer insanların, geçmişinin ve gelecekte onu bekleyen olasılıkların farkındadır.Kendi kendinin ayrı bir varlık olarak bilincinde olması, yaşam süresinin kısalığını,kendi kararlarıyla doğmayıp belki sevdiklerinden önce, belki de onlardan sonra, ama kendi istediği dışında öleceğini bilmesi, yalnızlığının ve ayrı olmasının farkındalığıyla doğal ve toplumsal güçler karşısında çaresiz kalışı , insanın ayrı ve kopuk yaşamını çekilmez bir hapishaneye çevirmektedir.Eğer insan,bu hapishaneden kurtulup dışarıya çıkamaz,kendisini dış dünyayla, bir başka insanla ya da düşünceyle bütünleştiremezse çıldırır.