Mariecardona
@Mariecardona
Laleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız...
Şu anda okuduğu kitap
İstemeden geldiğimiz bu dünya ile olan ilişkimiz, ara vermeden ona katlanamadığımız gerçeğini gösteriyor.
Reklam
“Böylesine perişan olmayı nasıl becerebiliyorsun? Her yerde yağmur yağıyor, sen susamaktasın. İmkânsız olanı başarıyorsun. Her yer aydınlık ama sen karanlıklarda yaşıyorsun. Ölümün bir yerlerde olduğu yok ama sen sürekli ölüp durmaktasın. Hayat bir rahmet, sen ise felaketlerdesin. Daha iyi bir yer olması için dünyaya yardım et. Terk etme dünyayı bulduğun gibi. Biraz daha iyi, biraz daha güzel bir yer haline getirmeye gayret et.”
Pencerenin kenarına oturmuş, dışarıda var olan evrensel hayat denen hiçliği seyrediyorum.
Hayatımın adım adım çöküşüne, olmaya özendiğim her şeyin ağır ağır sulara gömülüşüne tanıklık ettim. Diyebilirim ki, gönlüm neyi arzuladıysa ya da bir anımı, en azından bir anın düşünü neye vakfettiysem, en üst kattaki bir saksıdan düşmüş bir taş gibi kapının önünde bin parçaya ayrılmıştır.
"İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında,hayal ettiğim şeyle, hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum."
Reklam