Bizim insanlığımız gitti, külümüz kaldı. Artık biz eski sağlıklı insanlık değiliz. Bizim çocuklarımız da artık o eski insan olamayacak. Torunlarımız da... Üstlerine kıyamete kadar kan yağacak, yaralanmış, yarı deli, birbirlerini yiyerek, bütün acıma, insanca duygularını yitirmiş, şu dünyada içlerindeki ışığını boşaltmış, öyle dolaşacaklar, birbirlerinin gözlerine oyarak...
“Üzülme” dedi, “biz insanoğluyuz, doğumdan ölüme kadar başımızdan geçmeyen kalmaz. Yalnız şunu bilki kardeş, insanoğlu her gün anasından terütaze doğmuş gibi bir kez daha doğar her gün doğan günle birlikte.”
“ doğar mı?” diye kendini tutamayarak sordu Poyraz.
“ yeter ki her sabah günle birlikte dolmayı isteyelim” dedi Emir.