İlk yeraltı edebiyatı denemesi olabilir.
Konunun işlenmesi hariç, yaşanılan olayları sanki birincil ağızdan anlatması daha heyecan verici.
İstanbul’da yada herhangi bir varoşta bunlara rastlamak çok mümkün.
Kendi sözümle bitireyim o zaman.
“Siz hiç fakir kokusu bilir misiniz? Boşverin o edebiyatını yapanları.”
Reklam
Kemal Tahir’in yazdığı romanların beni en çok etkileyen tarafı, kelimeleri birer sanat eseri gibi kullanıyor olması.
504 sayfalık Yorgun Savaşçı’da, bir elin parmağını geçmemiştir şu kelimeler.
“Ama, lakin,veya,ile…”
Hayran olmamak elde değil.
Bu kadar iyi bir Türkçe’ye sahip olmak büyük bir öz saygının sonucu.
Bir tarafta, Hürriyet kahramanlarının yaşadıkları zorluklar. Bir tarafta, halkın bakış açısı.
İnce dokunuşlar ile uyguladığı Sexist yaklaşımları ise ap ayrı.
Kurt kanunun Ballı Nigar’ı, bu sefer yerini garip Neriman’a bırakıyor.
Patriyotlu Ömer’ler, Kör Şaban’lar,
Çerkezler,Köylüler…
Bir baş yapıt. Allah rahmet eylesin.
“Cehennem Topçu Cemil’in, yorgunluğu ölünce bitecek!”
Neil’in intiharı, aslında bir haykırma biçimiydi.
Dünya’ya ve ailesine gösterdi bunu.
Canıyla, Kanıyla…
İntihar eden kişiler, bir meydan okuma yaparlar. Bunun sonucunda kazanan sadece toprak olur.
Solucanlar’ın proteine ihtiyacı var!
Bizlerin ise, ağıtlara ve yakarışlara…
