Dünyadaki bu en yüce şeyin bana göre olmadığına karar vermiştim. Furuseth haklıydı;ben anormaldim, yalnızca zihnin algılarından zevk alabilen “duygusuz bir canavar”, garip bir kitap kurduydum.
İnsanlık evinin kapısını açan ve dışarıya göz ucuyla bakan bir çocuktu. Sonsuz gece onu o kadar korkutmuştu ki geniş ve saf karanlık karşısında titremekten ve kapıyı sıkıca kapatmaktan başka bir çare görememişti.
Yıllardır efsanelerini dinleyip düşlerini kurduğu bir uzak kıtaya, dalgalı okyanusları aşarak, acılar çekip kan kaybederek en sonunda ulaşam maceraperest bir yolcu, bu âleme varır varmaz nasıl her ağacı, her taşı, her pınarı bir hayranlık bir büyülenmeyle karşılar, her çiçeği, her meyveyi ilk heyecanla ama gene de dikkatle tutup nasıl ağzına alıp tadarsa, Füsun da her şeyi aynı merak ve başdönmesiyle ağır ağır keşfediyordu.