Merve Arslan
@Marsln26
Titreyen Kalp ve Yarım Hece kitaplarının yazarı
Yazar
Lisans
23 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Bazı kitaplar vardır, bir hikâye anlatırken aslında sizi kendinizle baş başa bırakır. Titreyen Kalp de benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Okurken sık sık şunu düşündüm: Acaba bugün verdiğimiz kararların, kurduğumuz ilişkilerin, korkularımızın ve kırgınlıklarımızın ne kadarı içimizde hâlâ yaşayan o küçük çocuğun sesi? Çünkü büyüdüğümüzü sansak da içimizdeki çocuk bizimle birlikte büyümüyor; sadece zaman zaman susuyor.
Bu kitap, ruhumuzun en hassas köşelerine dokunarak içimizdeki çocuğu hatırlatıyor. Onun korkularını, ihtiyaçlarını ve yıllarca duyulmayı bekleyen sesini... Çünkü bazen kendimizi yalnız, değersiz ya da eksik hissettiğimizde aslında yalnız kalan bugünkü biz değil, yıllar önce görülmeyi bekleyen o çocuk oluyor.
En çok da şu düşünce etkiledi beni: İnsan içindeki çocuğu ne kadar ihmal ederse, kendisinden de o kadar uzaklaşıyor. Kendini anlamanın, yaraları iyileştirmenin ve huzuru bulmanın yolu biraz da dönüp o çocuğun elini tutabilmekten geçiyor.
Titreyen Kalp, yüksek sesle öğüt vermeyen; aksine sakin bir şekilde insanın içine dokunan, kendine bakmaya davet eden bir kitap. Okuduktan sonra bir süre kitabı değil, kendinizi düşünüyorsunuz.
Benim kitapta hissettiğim şey şu oldu: "İçimizdeki çocuğu yalnız bıraktığımızda ruhumuz da kimsesiz kalıyor."
Merve Arslan
Teşekkür ediyorum ruhunuza sağlık. Duygunun aktarımını görmek mutlu etti sevgiler ⚘
Reklam
Titreyen Kalp1000Kitap
Ölümü ilmek ilmek ömrüne dokuyan zamanda bir varmış bir yokmuş diye başlayan her masaldan çürük elmalar topladım.
Öznesi yitik cümleler saklanmış çocukluğumda…
Varlığımı yoklayan tesadüfler düşüyor ruhuma...
Seni sevmiyorum diyen papatyalara sorar olduk aşkın halini...
Kendime uğradığımda ruhum yıkık bir semtin alfabesini ezberlemişti çoktan…
Mutlu sonla biten masalları ne zaman kaybettik?
Masallar uykusuz kaldığından beri kayıp bir çocuk arıyorum…
Titreyen bir kalbin içine saklanan... “
Akıcı sade bir dil ile yazılmış kısa bir kitap. Hemen okuyup bitirebileceğiniz sohbet havasında diyebilirim . Yazarın günlüğü gibi de diyebilirim .
Yazar kendisi ile , çocukluğu ile yüzleşiyor . Kimi zaman kendinden özür diliyor , kimi zaman sitem ediyor , kimi zaman kendi ile barışıp kabul ediyor . Ailesinden kendi hayatında yer eden insanlardan söz ediyor kimi zaman .
Bazı satırlarda kendinizi bulabilirsiniz sizlerde kendinizle yüzleşebilirsiniz bu kitabı okurken.
Kitap okuma hızınız düştü ise bu kitap ile tekrar okumaya başlayabilirsiniz . Kısa , etkili , akıcı e daha ne olsun
Merve Arslan
Teşekkür ediyorum sevgiler ⚘
️ Yarım Hece- Merve Arslan
Etkileyici, duygusal, beklenmedik; üç kelimeyle bu kitabı tanımlayabilirim. Beklenmedik bir finalle kitabın güzelliği kendini korurken, yazım dilinin sade ve şiirsel olması da ilgi çekiciydi.
Alıntıların güzelliğinden zaten anlamışsınızdır. Alıntıları önceki reelste bulabilirsiniz.
Annesizliğin, merhamet yoksunluğunun, baba faktörünün olmaması, psikolojik şiddet ve getirdiği psikolojik hastalıkların bol bol görüldüğü bir kitaptı.
Çoğunlukla psikiyatri kliniğinde geçen olaylarla, baş karakterimizin çocukluğuna, günlüğüne ve yaşadığı acı dolu olaylara dönüyoruz. Çarpıcı bir şekilde annesizliğin bir çocukta nasıl derin yaralar bıraktığına şahit oluyoruz. İçimden çok kez merhamet duydum, çok kez üzüldüm, çok kez kalbim parçalandı.
Rahatsızlığının ilerleyen bölümlerinde başına gelenler daha da rahatsız ediciydi. Her çocuk mutlu olmalı diyebiliyorum sadece. Eksiksiz sevgiyle büyütülmüş çocuk kalmamalı.
Düşünün bir genç kendi isminden nefret edip de ismini değiştirsin. Evin olarak kalmak istemeyip kendini yeni biri haline getirip Aylin olsun. Aylin'i de bir türlü sevemeyip, aşk acısını ve daha fazlasını da üzerine ekleyip delirme noktasına gelsin.
Nermin anne; sanırım en sevdiğim karakterdi. Her daim yanında, sevgisi sonsuz olan acı çekmiş bir kadın karakterdi.
Ve Mizgin, çok üzüldüğüm kardeşimiz, senin acıların da fazla güçlü kılıyordu seni.
Kitabın finalinde her detayın hatırlanması, dile getirilmesi konunun güzel bağlanmasını sağladı. İçimde buruklukla okudum, bitirdim son cümlelerini Aylin'in.
Yaşam umudunu her şeye rağmen korumaya çalışması, vazgeçmemesi, her daim anne sıcaklığını araması, bitmek bilmeyen acıları, aslında hepsi tanıdıktı. Kendinizden bir şeyler bulabilirsiniz satır aralarında, ben çokça buldum zira.
Merve Arslan
🙏💖
Merhaba kitapsever dostlarım
Evin...Ah şu ismi söylerken bile içim burkuluyor. Okurken boğazıma düğümlenen, kalbime oturan bir hikâyeydi bu. Her sayfasında sanki bir yara yeniden kanadı, her cümlesinde nefes almak biraz daha zorlaştı.
Suna... Henüz çocuk denecek yaşta, daha on üçünde, kaderin acımasız oyunuyla 25 yaş büyük bir adama, Sait'e "borç karşılığı" satılan bir kız çocuğu. Kumar borcunun kefareti olarak verilen bir hayat... Zaten bu cümle bile yüreğimi parçaladı. Doktorun "çocuğunuz olmaz" dediği bir kadının, hamile kalınca dövülmesi, ardından terk edilmesi...Ve sonra kendi başına, bir mucizeyle, iki can dünyaya getiriyor: Mizgin ve Evin.
Ama kader burada da adil davranmıyor. Suna, içten içe Mizgin'e sığınıyor, ona tutunuyor, Evin'e ise mesafeli, hatta acımasız davranıyor. Evin daha altı yaşında yetimhanenin soğuk duvarlarına bırakılıyor. Birkaç yıl sonra, annesi aynı kaderi Mizgin'e de uygun görüyor, ama bu kez ölüm onları ayırıyor. Mizgin'in ateşler içinde yandığı gece, Evin'in içindeki çocuk da yanıyor.
Ve Suna.. kızının ölümünden Evin'i sorumlu tutuyor. Yıllar sonra onu yetimhaneden alıp eve götürdüğünde, aslında ona bir yuva değil, bir tavan arası hazırlıyor. Bir anne değil, bir cellat gibi. Evin'in tek dostu, apartmanda yaşayan Ayşe oluyor. Ama ne çocuk kalbi ne de masumiyeti, Suna'nın öfkesine dayanabiliyor. Okuldan eve geciktiği bir akşam, yine şiddetin gölgesiyle yere seriliyor. Gözünü hastanede açtığında artık ne Evin var ne de çocukluğu. Onun adı Aylin, Evin öldü.
Bu cümle, kitabın en ağır tokadıydı benim için. Çünkü gerçekten de Evin o gün öldü. Sadece bir isim değil, bir çocukluk, bir kimlik, bir ruh gömüldü o anda.
Yazar, Evin'in iç seslerini, halüsinasyonlarını, yaşadığı psikolojik çöküşü öyle derin bir dille anlatmış ki, sanki bir roman
Merve Arslan
Teşekkür ediyorum çok sevgiler 🌸🙏
“Kimsenin bilmediği bir devrik cümleyim bugün. Ben varım desem nafile, öznem kayıp…”
Evin mi demeliyim, Aylin mi?
Sahi, sana ne demeliyim?
Yitik bir kız çocuğu boğazımda öyle bir düğüm bıraktın ki
Annesinden hiç sevgi görmemiş, ötelenmiş; ardından bir yetimhaneye bırakılmış bir “kız çocuğu” Evin.
“Doğmamış bir kız çocuğu olmak isterdim,” derken kelimeler bile aidiyetsizliğini fısıldıyor.
“Annem kalbimin bomboş odalarının mimarıydı. Beni hiç ama hiç sevmedi.”
Yetimhanede yaşadıkları, gördüğü işkenceler ruhunu öyle derinden acıttı ki… Perva’nın pervasızca yaptığı zulümler, küçük bir kız çocuğunun içindeki masumiyeti kanatarak susturdu. Perva artık yalnızca bir kişi değil; sevgisizliğin, şiddetin ve hoyratlığın vücut bulmuş hâliydi.
Yetimhaneden sonra yol, kapanmayan bir yara gibi, sinir hastalıkları hastanesine uzanıyor. Kimlik karmaşası, anne-baba sevgisizliğinin boşluğu her satırda yankılanıyor.
Yarım Hece aslında yarım kalan bir çocuğun yarım heceleri: sev–gi.
“Göç etmek istiyorum, iklimi sevgi olan bir diyara.”
Sevilmemiş bir kız çocuğunun boğazından yükselen, duyulmak için çırpınan yarım kalmış bir çığlık… Göçük altında kalbi ezilen bir çocuk.
“Nerede bu umut ağacı? Dileğim belli, kurdelesi kesik, duyanım belli, öznesi yitik.”
⸻
Bu kitabı anlatırken hep eksik olacak hecelerim… Yarım.
Çünkü kelimeler, Evin’in yaşadığı acının tamamını taşımaya yetmiyor.
Yetimhanelerde çocukların maruz kaldığı şiddet ve travmalar…
Akıl hastanesinde uygulanan o ağır “tedaviler”…
Merve Arslan
🌸🙏💫