İncinirsin diye uzun uzun gözlerine bakmaya bile kıyamadım,
Bir bakışım fazla gelir de yüreğine dokunur sandım.
Defalarca dudaklarıma kadar gelen “seni seviyorum”u susturdum,
Sevgim ağır gelir de omuzlarına yük olur diye korktum.
Sana sarılırken bile ölçülü sarıldım,
Kalbimin telaşı tenine değip seni ürkütmesin diye.
Sesini özledim, söylemedim;
Yokluğunda eksildim, belli etmedim.
Çünkü seni sevmek bende,
Bir çiçeği rüzgârdan sakınmak gibiydi;
Kırılmasın diye üzerine titredim,
İncinmesin diye kendimden bile gizledim.
Bil ki;
Sana söyleyemediğim her sevda sözü,
İçimde sessizce büyüyen bir bahardı,
Ve ben seni en çok,
Sana zarar vermemeye çalışırken sevdim💙
"Neler kaybettiğinizin bile farkında olmadığınız anlarda
kim bilir kaç kişi hayatınıza kendi çöpünü boşalttı? Kim bilir anlamsızca yaşanan acılar, çocukça uğraşlar, doymak bilmez arzular ve gereksiz eğlencelerle ne kadar zamanınızı harcadınız? Peki kendinize, kendinizden ne kaldı? Henüz vadeniz dolmadan içten içe öldüğünüzü fark edeceksiniz."
Seneca, Hayatın Kısalığı Üzerine, 3.3b