Maşuk
@Masuki
31 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Kendini halinden şikâyet etmeye alıştırma! Ömrünün sonuna kadar dövünsen bu hayatın cefası tükenmez; kendine etmiş olursun.
İnsanlar içlerini döktükçe uzaklaştırıyorlar birbirlerinden.
Tüketim kültüründe, beklemeyi bilmedigimiz ve anında doyum talep ettiğimiz için ruh olgunlaşamaz. Bir çocuk gibi hemen doyurulmak ister ama her nesne onun hararetini daha da artırır.
Biz zannediyoruz ki elimiz sıcak sudan soğuk suya değmezse, dertsiz tasasız bir hayat yaşarsak mutlu insanlar oluruz. Aksine ruh gayretsiz kaldıkça kayıtsız, vurdumduymaz, psikolojik ceset halinde insanlara dönüşürüz. İnsan hayatla boğuşurken anlamı keşfeder; kafamızı taşlara vururken, hayal kırıklıkları yaşarken, ıstırapları alt etmeye çalışırken... hayat sürekli bir mücadele halidir. Bu mücadele zaten bize yaşamanın dokusunu verir. Yaşamak yorulmaktır ve bunun için de güzeldir.
Kayıplarımız bizi başka bir şeye dönüştürme imkanını içlerinde taşır; o dönüşümü iyi bir istikamete yöneltmek, bizim yükselmemizi sağlayacaktır.