Söyleyecek söz bulamıyorum. Kitabı gördüğüm günden beri "beni oku, beni oku" der gibi çekti beni kendine. Nasip oldu ve okudum elhamdülillah. Yalnız böyle etkileyeceğini hiç tahmin etmemiştim. Gözyaşlarım gözlerimde dondu, hayret etmekten, hayran kalmaktan ve en çok da nefs karşısında böyle aciz olduğumun farkına varmaktan...
Yazarın kalemine sağlık. Kalpten yazmış belli ki kalbe sirayet etti.
İnşallah kitabın sonunda nefsin dediği gibi, ne demişti "beni unutacaksınız, size unutturacam" nefsi, beni Yaradan'ı ve ölümü asla unutmam.
Ahir zamanda nefs ile olan cengimiz zorlu geçiyor, çoğunlukla mağlubiyeti alan biz oluyoruz, bize kendini unutturuyor, Hüdayinin dediği gibi o da görevini yapıyor. İnşallah bizde bize biçilen kulluk görevini layıkıyla yerine getiririz.
Dua beklerim.. Selâmetle.. Allah'a emanet..