Susup dayanmaya çalıştığımızda “Ağrı eşiği yüksek.” dediler, acımızı, öz-kontrol gücümüzü görmemiş oldular.Acıyı bir şekilde ifade ettiğimizde “Aman bunun da canı çok tatlı. Ben hiç böyle değilimdir; canım çok yansa da susarım.” dediler. Duygusal ve fiziksel acıyla ilişkimiz hep küçümsendi, hor görüldü.