A̸l̸c̸e̸s̸t̸i̸s̸
@Mathilda_n
20 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bittiğinde bitmeyen kitap1000Kitap
Kitabı bitirdiğimde elimdeki kitap kapandı ama hikâye kapanmadı.
Son sayfalarda uzun süre , Ben mi bir şeyi kaçırdım? diye düşündüm. Çünkü okuduğum her şeyi yeniden değerlendirmek zorunda kaldım.
Bu kitap benim için sadece bir cinayet romanı değil ,insanların sevildiğine inanmakla gerçekten sevilmek arasındaki farkı anlatan psikolojik bir hikâyeydi.
Alicia’nın sessizliği ilk başta bir suçun sonucu gibi görünse de, ilerledikçe bunun yalnızca yaşanan olaylarla açıklanamayacak kadar derin bir şey olduğunu anlıyoruz. Bazen insanı susturan şey, yaşadığı olaydan çok, o olayın içinde gördüğü gerçektir.
Kitabın en sevdiğim yanı okurla kurduğu oyun oldu. Uzun süre her şeyi anladığınızı, karakterleri tanıdığınızı ve parçaları birleştirdiğinizi düşünüyorsunuz. Sonra yazar küçük bir hamleyle bütün resmi yeniden değiştiriyor. Ve bir anda kitabı değil, kendi bakışınızı sorgulamaya başlıyorsunuz.
Ters köşesi benim için sadece şaşırtıcı olmakla kalmadı , geriye dönüp baktığınızda parçaların aslında en başından beri orada olduğunu fark ettiren türdendi.
Belki de kitabın adının 
Sessiz Hasta olması boşuna değil.
Alicia’nın sessizliği yalnızca tek bir olayın sonucu gibi gelmedi bana. Daha çok, insanın yıllarca içinde taşıdığı yaraların, bastırdığı korkuların ve kaçtığını sandığı duyguların sessizliği gibiydi. İnsan bazen geçmişini geride bıraktığına inanıyor. Yeni bir hayat kuruyor, bazı acıların artık geride kaldığını düşünüyor. Ama bazı yaralar kaybolmuyor; sadece sessizleşiyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: En çok kaçtığımız şeyler, bazen hiç beklemediğimiz bir anda yeniden karşımıza çıkabiliyor.
Ve belki de bazı sessizlikler, söylenemeyen sözlerden değil; insanın kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldığı anlardan doğuyordur.
Sessiz Hasta olması boşuna değil.
Alicia’nın sessizliği yalnızca tek bir olayın sonucu gibi gelmedi bana. Daha çok, insanın yıllarca içinde taşıdığı yaraların, bastırdığı korkuların ve kaçtığını sandığı duyguların sessizliği gibiydi. İnsan bazen geçmişini geride bıraktığına inanıyor. Yeni bir hayat kuruyor, bazı acıların artık geride kaldığını düşünüyor. Ama bazı yaralar kaybolmuyor; sadece sessizleşiyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: En çok kaçtığımız şeyler, bazen hiç beklemediğimiz bir anda yeniden karşımıza çıkabiliyor.
Ve belki de bazı sessizlikler, söylenemeyen sözlerden değil; insanın kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldığı anlardan doğuyordur.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yeşermeye çalışan bir çiçeğin soluşu1000Kitap
Bu kitabı 28 saatte bitirdim. Bitirdim diyorum ama tam olarak doğru değil. Çünkü bazı kitaplar son sayfada bitmiyor. Kapağını kapatıyorsun, sonra gelip kafanın içinde yaşamaya devam ediyorlar.
Vejetaryen’i okurken sürekli huzursuzdum. Kötü anlamda değil. Bir rüyadaymışım da bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyormuşum gibi. Ama neyin yanlış olduğunu bir türlü bulamıyordum.
Bu kitap bana bir insanın değişmesini anlatmadı. Daha çok, bir insanın kendisinden beklenen şeyleri yavaş yavaş üzerinden çıkarışını anlattı.
Okurken birkaç kez durup tavana baktım. Birkaç kez de kitabı kapatıp “Bu neden bu kadar etkiledi beni?” diye düşündüm. Hala tam bir cevabım yok.
Belki de beni en çok etkileyen şey, kitapta kimsenin tam olarak anlaşılmıyor oluşuydu. Herkes konuşuyor ama sanki kimse birbirine ulaşamıyor. Aynı evde yaşayan insanlar bile birbirlerine kilometrelerce uzak gibi.
Vejetaryen’i okurken sık sık şunu düşündüm:
Bir insan gerçekten kimdir?
Kendisi hakkında anlattıkları mı?
Başkalarının onda gördüğü şey mi?
Yoksa sessizce içinde taşıdığı ve kimseye gösteremediği tarafı mı?
Bu kitap bana cevap vermedi. Tam tersine, daha fazla soru bıraktı.
Bazı kitaplar seni rahatlatır.
Bazıları seni eğlendirir.
Ve bazıları da zihninin bir köşesine oturup uzun süre hiçbir yere gitmez.
Vejetaryen benim için üçüncü türden bir kitap oldu.
Ölümün rüya defteri1000Kitap
Bu kitabı bitirdiğimde hikâyeyi değil, ateşler içinde gördüğüm bir rüyayı hatırlıyor gibiydim. Sanki birisi kafatasımı açmış ve içine birkaç avuç karanlık, biraz afyon dumanı ve çocukluğumdan kalma açıklayamadığım bir korku bırakmıştı.
Sadık Hidayet’in anlattığı dünya mantıksız değil; mantığın fazla uzun süre yalnız bırakılmış hâli.
Roman boyunca ölüm, arzu ve yalnızlık aynı masaya oturuyor. Üstelik birbirleriyle konuşmuyorlar. Sadece bakışıyorlar. İnsan bir süre sonra anlatıcının mı delirdiğini, yoksa akıl denilen şeyin zaten toplu bir halüsinasyon olup olmadığını düşünmeye başlıyor.
Bazı sayfalarda kendimi anlatıcıya çok yakın hissettim. Bu rahatsız ediciydi. Çünkü onun zihni bir ev değil; duvarları nefes alan, koridorlarında gölgelerin dolaştığı terk edilmiş bir kuyu gibi.
Kör Baykuş bana insanın bazen kendi hayatında bile figüran olabileceğini düşündürdü. Bazen aynaya bakıyoruz ve yüzümüzü görüyoruz. Bazen de ayna bize bakıyor.
Bu kitap karanlık değil. Karanlığın gördüğü rüya.
Bitirdiğimde içimde garip bir his kaldı. Sanki yıllardır omzumda oturan bir baykuş vardı da ben onu ilk kez fark etmiştim.
Bazı insanlar ölmez; sadece ailelerinin hafızasından silinir. Kitabı okurken en çok bunu düşündüm.
Esme’nin hikâyesi bir kadının akıl hastanesine kapatılmasının değil, “uygunsuz” bulunduğu için hayattan çıkarılmasının hikâyesi. Çünkü bazen toplumun delilik dediği şey, yalnızca itaat etmeyen bir kadının varlığıdır. Kitap boyunca beni en çok yaralayan şey Esme’nin yaşadıkları değil, ona bunu yapanların sıradanlığıydı.
Maggie O'Farrell geçmişle bugünü iç içe geçirirken bir aile sırrını yavaş yavaş açıyor. Her sayfada “Bir insan gerçekten nasıl yok edilir?” sorusu büyüyor. Ve cevap oldukça ürkütücü: Birini öldürmeden de hayatından, adından, anılarından mahrum bırakabilirsiniz.
Esme Lennox Nasıl Yok Oldu , kadınların susturulmuş hikâyeleri, ailelerin karanlık sırları ve unutulmanın acısı üzerine kısa ama etkisi uzun süren bir roman. Kitabı bitirdikten sonra Esme için üzülmekten çok, onun gibi kaç kadının gerçekten yaşamış olabileceğini düşündüm. Bu da kitabı benim için kurmacanın ötesine taşıdı.
Bazı kayıplar mezarlıklarda değil, aile albümlerindeki boşluklarda yaşar.
Maggie O'Farrell geçmişle bugünü iç içe geçirirken bir aile sırrını yavaş yavaş açıyor. Her sayfada “Bir insan gerçekten nasıl yok edilir?” sorusu büyüyor. Ve cevap oldukça ürkütücü: Birini öldürmeden de hayatından, adından, anılarından mahrum bırakabilirsiniz.
Esme Lennox Nasıl Yok Oldu , kadınların susturulmuş hikâyeleri, ailelerin karanlık sırları ve unutulmanın acısı üzerine kısa ama etkisi uzun süren bir roman. Kitabı bitirdikten sonra Esme için üzülmekten çok, onun gibi kaç kadının gerçekten yaşamış olabileceğini düşündüm. Bu da kitabı benim için kurmacanın ötesine taşıdı.
Bazı kayıplar mezarlıklarda değil, aile albümlerindeki boşluklarda yaşar.