Mathilda N.
@Mathilda_n
7 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Konuşuyorum ⊙︿⊙1000Kitap
Yazarken, "Ne varsa anlat bakalım William," diyor bana.
Susuyorum.
"Bir diyeceğin yok mu?" diye soruyor yeniden.
Derin bir nefes alıyorum. Hep aynı hıyarlık.
"Sesler işitiyorum," diyorum.
"Başka?" diye soruyor.
"Duvarlarda şeytanlar görüyorum."
"Yaa! Konuşuyor musun onlarla?"
"Hayır."
"Başka?"
"Bezginlik."
Reklam
Romantik İngiliz şairlerin kitabını açıp Williaın Blake'in
şiirini okuyorum:
Seni kim yarattı kuzucuğum?
Biliyor musun seni kim yarattı?
Kim hayat verdi sana? Seni kim besledi?
Koyakta, çayırda . . .
Sonra tırlattım. Duvarlarda şeytan görmeye, beni aşağılayan, bana hakaret eden sesler duymaya
başladım ve yazmayı bıraktım.
Çölde susuz kalmakDuygu ve Düşünce
Şey hissediyorum, sen çölde günlerce susuz kalmışsın da sana su vermemişler de çölde aramanı istemişler gibi.
Deyince bir an sustum.
Çünkü bazı insanlar sadece sesini duyuyor,
bazıları cümlelerini…
çok azıysa içindeki yorgunluğu fark ediyor.
İnsan bazen anlaşılmaya o kadar uzun süre aç kalıyor ki,
birinin seni gerçekten görmesi
normal bir şey gibi gelmiyor artık.
Neredeyse insanın canını acıtıyor.
Sanki yıllardır kimsenin elini sürmediği bir yaranın
ilk kez biri tarafından fark edilmesi gibi.
Garip ama güzel bir histi.
Derinliğimi gerçekten gören insanlar hâlâ varmış gibi.
Reklam