-Gülümsemene bakıyorum Nataşa. Eskiden böyle gülmezdin sen.
-Ne var gülüşümde?
-Hoş o çocukça saflığın henüz gitmemiş ya. Yalnız gülümsediğin zaman sanki kalbin sızıyla doluymuş gibi oluyorsun...
Eski çocuksu Nataşa değilim, hayatta çok şey gördüm, istediğim kadar gönlüme göre hareket edeyim, hep geride kalan mutluluğu özleyecek, çocukluktaki gibi olmadığıma üzülecek; zaten geçmiş insana hep hoş görünür. Ben bile eskiyi düşündükçe üzülmekten kendimi alamıyorum.