Beyza
@Matteroffact
İngilizce öğretmenliği
124 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Uzaktan Aşk, incecik bir kitap ama nerdeyse her satırın altını çizmek istedim. Libretto türünde bir eser yani operanın sözlerini barındırıyor.
Batı'dan Doğu'ya uzanan dokunaklı bir aşkı anlatıyor. Amin Maalouf şaşırtmıyor gerçekten kalemi o kadar kuvvetli ki yazdığı her kelime duygu ve anlam yüklü. Akıcı dili ve kısa oluşu sayesinde, Maalouf hiç okumamış birine bile rahatlıkla önerebileceğim bir kitap. Beni en çok etkileyen kısımlardan biri Clémence’in ülkesi hakkında söyledikleriydi. Hepsini yazmayacağım ama küçük bir parça bırakıyorum:
"Bu ülke benim mi? Belki. Ama ben, ben onun değilim. Ayaklarım buranın otlarında, ama uzak otlarda koşup oynuyor tüm düşüncelerim."
Merhabalar bugün bu kitabı bitirdim. Kısaca bir yorum yazmak istiyorum. Kitap beyaz olan şeyleri içeren kısa yazılardan oluşuyor; kar, tuz, kefen, kapı gibi.
Birkaç yorum okudum kitabı bitirdikten sonra ama okuduğum yorumların aksine hiç anlamlı ve etkileyici değildi. Yazılar bana ne edebi zevk verdi ne de anlam bulabildim. Nasıl Nobel Edebiyat Ödülü almış anlam veremedim. Belki ben bir şey hissedememişimdir okurken size bir şeyler katar.
Bir de kitapta boş sayfalar çoktu yazı olan sayfaların arkası boştu ki çok gereksiz bence. Neyse sevemedim ve sonuna kadar da ısınamadım. Bu yüzden önermem.
Uzun süredir Dostoyevski okumuyordum ve çok özlemişim. Rus edebiyatı okumak en güzel kış mevsiminde olur. Ocak ayına çok yakışan bir tercih oldu benim için.
Bu kitapta karakterler çok derin hüzünlüydü. En çok Vanya’yı okumak tanımak isterdim ama anlatıcı o olsa da en az onu tanıdım gibi hissediyorum. Kendinden çok Nataşa’sını önemseyen kendi duygularından ziyade onun duygularını önemseyen birisi. Onun hakkında ayrı bir kitap olsa severek okurdum. Dostoyevskinin karakterlerin iç sıkıntısını bu kadar iyi yansıtmasına bayılıyorum. Dostoyevski okurken onun yarattığı hüzünlü atmosferin içinde ben de yer alıyorum gibi hissediyorum. Okuması keyifli ve oldukça güzel bir kitaptı. Özellikle Dostoyevski severler kesin okumalı.
Ne desem bilmiyorum bu kitabı çok beğendim çünkü gerçek geldi. Genç bir kadının aile evinden ayrılıp ve başka şehirde yaşlı bir aile dostunun yanında kurduğu hayatını okuyoruz. Mükemmel ilişkiler yok; ayrılıklar, yalnızlık ve sakin bir yaşam var, belki de bu yüzden bu kadar gerçek.
Konusuna bile bakmadan sepete attığım bir kitaptı gerçekten çok beğendim odak sürem düşük onu düzeltmeye çalışıyorum bu kitap ilaç gibi geldi odaklandım ve bitiverdi. Başta betimlemelerden dolayı bi korktum hep böyle mi devam edecek dedim ama su gibi aktı. Kitabı okuyor gibi değil de yaşıyor gibi hissettim bu yüzden öneririm.
Bolca duygu geçişinin olduğu mizah dolu ama aynı zamanda anlam yüklü yer yer hüzünlendiren bir kitap oldu benim için. Mizaha bayılırım özellikle böyle zekice yazılan insana bazı şeyleri sorgulatan mizah ayrı güzel oluyor. Bir cümle okuyorsunuz hem gülüyorsunuz hem de oturup bir düşünüyorsunuz.
Yazar bu kitapta iki tane engelli çocuğunu anlatıyor, onlarla anılarını, daha doğrusu yaşamayı arzu edip yaşayamadıklarını. Öncesinde “Kimseyi Öldürmedi Benim Babam” isimli kitabı okuyup yazarın babasıyla olan ilişkisini okumanızı tavsiye ederim.
Söylenti sayfasında Fournier okuma rehberi isimli yazıya göre ilerliyorum ben. Bu şekilde karakterler arasında bağlantı kuruyorum. Size de öneririm.
