Hacdan gelen teyzeme ziyarete gittik, hac nasıl geçti, kalabalık mıydı, zorlandınız mı vs. sohbeti yaparken bi baktım konu benim evliliğe gelmiş. 😂
Bende anlamadım 🙄
"Beni kimse bana rağmen sevmedi.
Git dediğimde gittiler hep, iyiyim dediğimde inandılar.
Bana veda bile edilmiyor.
En çok bu incitiyor.
Bir varmış bir yokmuş gibi insanlar.
Yanındayım diyenleri yaramda buluyorum."
🥀
Hayatı boyunca bir kitap açıp iki sayfa okumamış insanın vizyonunu bilmesem, derdimi anlatmaya çalışırım belki ama..
Yok, onda o misyonda yok vizyonda...⚡😏
🌺🕊️
"Bir gün yaşlanıp geriye doğru baktığında hep bir çaba içinde olduğunu, ilkeli ve dürüst bir yaşam sürdürdüğünü, minnet altına girmediğini, mahsun gönüllere dokunduğunu ve bedellerine rağmen inandığı yolda yürümeye devam ettiğini hatırlamak insana derin bir huzur hissi yaşatır.
Zaman hızla akıp giderken her geriye dönüşünde "iyi sakin ve dürüst bir hayat yaşadım" diyebilmeli insan. "Her şeye rağmen iyi bir insan oldum, hep çabaladım, sakin, inandığım gibi hayat yaşadım ve dünyada hoş bir sada bıraktım" diye hissetmeli. Yaşamın ilerlemeye devam eden bölümlerindeki huzur biraz da bununla mümkün hale geliyor.
Huzurlu olmak hayata bir manastıra çekilmek veya dünyadan elimizi eteğimizi çekerek yaşamak değildir. Kimi insanlar için bu da bir tercihtir elbette ancak çoğumuza düşen şey hayatın içinde olmaya, hayatın içinde direnmeye devam etmektir. İyi bir hayat sadece kendi köşemize sessizce yaşadığımız değil, kötü işlere de direnebildiğimiz bir hayattır. Dünya da yanlış insanlarda kötü niyet eksik olmaz. Çoğu zaman kalbimizi ve vicdanımızı yorgun düşürecek düzeyde şiddetlenerek devam ederler.
Hepsini engel olmak ve kötülüğü yer yüzünden kaldırmak gibi bir görevimiz yok. Dünya değişmiyor ve her şey giderek daha fazla anlamsızlaşıyor ya da belki de dünya hep böyleydi. Hep zordu, hep anlamsızdı, hep baş edilmesi zor bir yerdi.
Yüreksizliğe ve iradesizliğe teslim olmamalı. Bu dünyadan geçerken iyilikle anılacak bir hikaye bırakmalı ardamızda. Sonuçtan ve zaferden değil, yolda olmaktan ve kendi yürüyüşümüzü her şeye rağmen sürdürmekten sorumluyuz. Sonuçtan değil, güzelce yürümeye devam etmekten sorumluyuz. Bu güzel yürüyüşün ve direnişin her zaman dışsal bir ödülü olmayabilir. Hatta çoğu zaman bize bedeller ödetebilir. Ancak en büyük doyumu gönül huzuruyla alırız.
İçsel huzur