Mavitulbent
@Mavitulbent
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sufiler insanın ibadet ile ilişkisini ele alırken, "ameli kendinden görmemek", bir fail ve özne olarak onu "benim amelim” diye sahiplenmemek üzerinde önemle durmuşlardır. Ameli ya da genel olarak herhangi bir şeyi "sahiplenmek" duygusu,daha doğru bir ifadeyle saplantı ve tutkusu, beşerîlik hapsinden kurtulamayışın göstergesi sayıldığı gibi gerçek tevhide ulaşmanın önündeki en büyük engel sayılmıştır.
Platon'a izafe edilen bir sözde şöyle dile getirilir: "Yolculuğa çıktım. Geri döndüğümde hiçbir şeyin değişmediğini gördüm.Meğer giderken kendimi de yanıma almışım." İslam irfanından nasiplenmiş sıradan bir insan buradan şu sonucu çıkarırken hiç de zorlanmayacaktır: İnsan kendini, yani nefsini yanına aldığı sürece, Kâbe'yi ziyaret etmekle "hacı olmaz."
İbnü'l-Arabî âlemin yaratılış gayesini Tanrı'nın kemallerinin tecelli ettiği bir aynada "kendini bilme arzusu" olarak
ifade etmiştir. Buradan hareketle bütün âlemi Tanrı'yı bilmek isteyen veya Tanrı'yı gösteren bir alamet ve işaret saymıştır.
Bunun bir neticesi ise her şeyin Tanrı'nın kemalini övmesi ve O'na hamd etmesidir. Bu durumda sadece insanlar değil, bütün
varlıklar bu ibadet ve hamde katılır.