Maximillien
@Maximillien
Evli
Bazen insan kaçmak ister kendinden. Ait olduğu gerçeğiyle yüzleşmek için yapmak zorundadır bunu. Sevdiği,değer verdiği ne varsa içi yanarak da olsa iter kendinden. Hayalin izdüşümü gerçeğe yenildiği zaman başlar bütün ayrılıklar.
Reklam
İyi ki Doğdun Romantik Komünist...
Büyük şairimiz Nazım Hikmet Ran, 15 Ocak 1902'de Selanik'te doğmuştu. Bugün Nazım'ın doğum günü.
Türkiye'nin sınır güvenliğinin, Boğazların sıkça konuşulduğu şu günlerde, birilerinin “vatan haini” yakıştırmalarına inat, Nazım'ı yad etmenin en iyi yolunun, yurtseverliğini yansıtan cümlelerini aktarmak olduğunu düşünüyorum.
Günlerden 15 Ağustos 1960.
Yer, Moskova'da Sovyet Barış Komitesi merkezi.
Bir Türkiye heyeti Komite'yi ziyaret eder.
Genel Sekreter Mihail Kotov ev sahibidir. Ruslarla Türkler arasındaki tartışma konusu, Stalin'in 1945'te Boğazları, Kars'ı, Ardahan'ı ve Artvin'i ortak kontrol etme arayışıdır. Ruslar “Stalin haklıydı” deyince, Türk misafirlerden sert karşılık görür. Tartışmanın harareti yükselir.
Nazım da tartışmaya katılır. O sırada orada olan gazeteci Orhan Karaveli, “Tanıdığım Nazım Hikmet” kitabında, Nazım'ın tartışmadaki sözlerini şöyle aktarır:
“Burada Türkiye'nin toprakları konuşuluyor. Her Türk gibi ben de her gram Türk toprağının Türklere ait olduğuna kaniyim. Vücudumdaki 20 kilo kanı bu bir gram Türk toprağı için dökmeye hazırım…”
Yurt sevgisi daha iyi anlatabilir mi?
Kendilerinden olmayanları, özellikle de solcuları kolaylıkla “hainlikle” suçlayan siyasetçilerin, Nazım'ın bu cümlelerini okumalarını öneririm.
Zamanın acımasızlığı..
Birer birer dökülen takvim yaprakları bize zamanın ne denli hızlı geçtiğini gösteriyor olsa da yaşadığımız bunca ömre sanki birden fazla ömürlük zaman eklenecekmiş gibi biz günlerin hep aynı nakaratta çaldığına ve asla tükenmeyeceğine kendimizi inandırmaya devam ederiz. Tuhaf mahluklarız doğrusu. Ölümden bu denli korkarken, yaşamaktaki ustalığımız da asla hak ettiği yere gelmez. Bazen anlamakta zorlanırım. İnsan, ortalama ömrü boyunca içten gelen bir duygu ile hareket edip, gerçekten istediği bir şeyi yapmakta neden bu kadar geride kalır, neden bir türlü hayal ettiği gibi yaşamaz, yaşayamaz. Elbette, salt insan üzerinden cevaplanabilecek bir soru değil bu. İçine doğduğu aileden büyüdüğü çevreye kadar onun düşünce dünyasını ve yaşam standartlarını etkileyen pek çok etken vardır. Hiçbir zaman kendisine bir şey sorulmamış, fikri alınmamış, ne denilirse yapması beklenmiş ve olup biteni sorgusuz sualsiz kabullenmesi istenmiş bir insandan aksi olacak şekilde protest bir davranış beklemek zor olsa gerek. Ama kuşkusuz onun ruhunun derinliklerinde onu huzursuz etmeye, aklını kemirmeye devam eden sancılar vardır ve var olacaktır.
Seslerin, imgelerin, gökteki kuşların, sudaki zerrenin, alından moruna dek tüm renklerin kendi devinimi içinde bir anlam meydana getirdiği bu zaman dilimindeki yerimiz amaçsız ve sevgisiz bir noktada son bulmamalı. Gözlerini dünyaya açan, hatalar ve doğrular yaparak büyüyen, kavramları tanıdıkça içinde yaşadığı dünyayı da tanımaya başlayan insan, yaşam ile ölüm arasında yığılan sıkıcı meselelerden kendisini sıyırıp, zaman bütünün onun için sanıldığı gibi sonsuz olmadığını anlamalı ve kısıtlı ömrünü renkli kılacak davranışlar geliştirmelidir.
Başka bir dünya daha yaşamayacağımız gibi ölümden sonra bizi karşılayacak sonsuz bir zaman da olmayacak.