İnsan olabildiğince ölüme direnmek ister, ölmüş olsa da, kendisini temsil eden bir mermerle, üst üste dikilmiş taşlarla, hatta kendi mezarıyla hâlâ yaşama tutunmaya çalışır. Suda boğulmaktadır, ama yine tüm bunlara sarılır.
İnsan övülünce, övgülere karşı pek katı davranmaz, bunları olduğu gibi kabul eder; bu övgüleri düzenlerin utancını, bunları kim için düzmüşlerse onların özsaygıları rahatlatır. Çoğu zaman alınmayan övgülere layık olunduğu sanılır; peki, alınanlara layık olunmadığı sanılacak mıdır?