Mazlum Yan
@Mazoyan
gördüklerimiz, göreceklerimizin görümcesidir.
Editör
Çifte Lisans
Van
Diyarbakır, 29 Şubat 1992
262 kütüphaneci puanı
142 okur puanı
Şubat 2017 tarihinde katıldı
Gerçeğin farklı yüzleri olurdu ve biz çoğu zaman işimize gelen, bizim için kullanışlı olan yüzünü tercih ederdik.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Öyleydi, günün birinde bizden bir başkası gibi bahsederdi en yakınımızdakiler. Arkadaşlıklar, dostluklar, aşklar geride kalırdı. Bizimle ilgili tüm sıfatlar değişmiş, tüm yüklemler yerini terk etmiş, adımızın önündeki veya arkasındaki her şey bambaşka bir diyara göç etmiş olurdu sonunda. Bir zamanlar hayatımızın tamamını kaplayan insanların hikâyelerinden, bizi tanımlayan ifadelerinden günün birinde uzak kalıyorduk ve en acısı da buydu. Çünkü ayrılık, sadece bir insandan değil, artık içinde olmadığımız bir hikâyeden de mahrum kalmak demekti.
Yıllar yıllar önce, yine bu şehirde, bir arkadaş evinin balkonunda gözümüzü kurutma seslerine açtığımızı hatırladı sanırım. Sadece bir ayrılığın değil, bir zamanlar gül gibi geçen günlerin hatırasını anımsattığı için gözleri tavandaki biber ve patlıcan kurutmalıklarında kaldı. Küçük bir an için göz göze geldik. Bir çıt sesi duyduk aniden. Bir yerlerde bir şey kırıldı. Ayrılığın da bir sesi olduğunu o an daha iyi anladım.
Sonuçta herkesin bir şehre, bir zamana, bir hatıraya, bir insana veda etme hakkı vardı bu hayatta.
Zaman saatlerle değil, kapanmayan hesaplarla, tükenmeyen acılarla, insanın ruhunun ele geçiren o iç sıkıntısıyla geçtiği için bazı geceler diğerlerinden daha uzun olurdu.