" Ben varlığa bir türlü alışamadım; dünyanın varlığına ya da öbür şeylerin varlığına... Kendi varlığıma da alışamadım; içini, özünü boşaltmak da olan biçimlerle karşılaştırıyorum durmadan; gerçek gerçek değil; sözcükler, yalnızca anlamsız sesler; evler, gök hiçliğin dış görüntüsü... Kendimi gözden geçiriyorum, anlaşılmaz nedeni bilinmez bir acıya gömülmüşüm, adı konmamış üzüntüler, gereksiz pişmanlıklar içinde boğuluyorum, bir çeşit aşk, bir çeşit nefret, bir çeşit neşe gösterisi, tuhaf bir acıma duygusu (Neye? Kime?)... Bana kalırsa Benim tiyatrom daha çok kendini ortaya vurmak. Ama benim kendimi ortaya vuruşum anlaşılacak gibi değil, sağır kulaklara çarpıp kalıyor, başka türlü de olabilir mi ? "
| Eugéne lonesco
Sayfa 36 - Oğuz Kaan Boğa - Absürt Tiyatro Üzerine