MᏋᎴᎥᏁᏋ
@Mdn_1k
ᏂᏗᎴᏕᎥፚ ᎧᏦᏬᏒ ❦
.
*"Niyet, kalbe istikamet çizer."*
.
Bir hayat hangi koşullar altında yaşanmaya değerdir ya da değildir..?
.
❥ 
Fyodor Dostoyevski
.
❥ 
Osho
Fyodor Dostoyevski
.
❥ OshoPsikoloji Meraklısı ꨄ︎
HEM
Satürn
Samanyolu, 15 Ağustos
660 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kimse neden bazı çocukların travmaları etkilenmeden atlatırken, diğerlerinin ciddi zihinsel hastalıklar ve davranış sorunları geliştirdiğini bilemiyordu. Post travmatik stres bozukluğu gibi durumların yıkıcı semptomlarının nereden geldiğini ve neden bazı çocukların örnek olarak başta disosiyasyon semptomları geliştirirken, diğerlerinin sadece esas olarak hiper uyanık (tetikte) kaldıklarını söyleyemiyordu. Bana göre, bunu anlamanın tek yolu çocukları travmatik bır olaydan hemen sonra gruplar halinde incelemekti. Ne yazık ki çocuklar genellikle bize bir travma geçirdikten hemen sonra değil, seneler sonra getiriliyorlardı.
Reklam
Beyin, dengesini koruyabilmek için bizleri tekrarlayan, ufak anımsama 'dozları' deneyimlemeye iterek, travmayla ilişkili hassaslaşımış anılarımızı sakinleştirmeye çalışır. Hassaslaşmış bir sistemin tolerans geliştirmesi için çabalar. Çoğu durumda, bu işe de yarar. Üzücü veya travmatik bır olayın hemen ardından, davetsiz düşünceler oluşur: Sürekli olarak, meydana gelen olayı düşünür, bunu rüyalarımızda görür, istemediğimiz zaman bile bunu düşündüğümüzü fark eder ve sık sık bu olayı güvendiğimiz arkadaşlarımıza veya sevdiklerimize tekrar tekrar anlatırız. Çocuklar oyun oynarken, resim yaparken ve günlük etkileşimlerde bulunurken olayları yeniden canlandırırlar. Deneyim ne kadar yoğun ve ezici olursa, travmayla ilgili anıların hepsinin 'hassasiyetini gidermek bir o kadar zorlaşır.
Disosiyatif çocuklar belirgin bır şekilde dikkatsizdirler: Derslerine odaklanmak yerine, gündüz hayalleri kuruyormuş ya da boş boş bakıyorlarmış gibi görünürler ve gerçekten de etraflarındaki dünyayı görmezden gelirler. Hiper uyarılmış gençler hiperaktif veya ilgisiz görünebilirler çünkü dikkat et-tikleri şey derslerinin içeriği değil, öğretmenlerinin ses tonu veya diğer çocukların beden dilidir.
Sakin olduğumuzda, soyut şeyleri düşünmek, planlar yapmak, geleceği hayal etmek ve okumak için beynimizin en yüksek kapasitelerini kullanarak korteksimizin içinde kalmamız kolaydır. Ama bir şey dikkatimizi çekerse ve düşüncelerimizi bölerse, daha dikkatli ve katı olur, tehditleri belirleyebilmek içın duyularımızı artırmak amacıyla beynimizin aktivitesinin dengesini korteks altı alanlara kaydırırız.
Reklam