Ah Zeze... Seni bu kadar geç tanıdığıma mı yansam? Bu kadar erken kaybettiğime mi? Nasıl tatlı bir çocuksun öyle. "kimse beni anlamıyor" demişsin. Evet kimse seni anlamamış zezecim. Büyüdün, delikanlı oldun, aşık oldun para kazanma derdine de düştün. Ama hala sevgi arayışı içindesin. KİMSE SENİ ANLAMAMIŞ GERÇEKTEN... Hayatımda hiçbir zaman unutmayacağım bir karakter oldun benim için. Bir solukta okudum ve kalbimi bıraktım yine. Zeze. O kadar farklı bir çocuk ki herşeye o kadar farklı bir gözle bakabiliyor ki. Bence hepimizin gönlünü bu farklılığı sayesinde fethedebiliyor. "Mumların gözyaşları şamdanlardan aşağı süzülüyordu". Bu nasıl bir incelik. Hayatımda hiçbir zaman yanan bir muma bu gözle bakmamıştım. Ve daha bir sürü şey. Sana buraya bir sürü şey yazmak isterdim Zeze. Ama Tutunamayanlardan bir cümle ile sonlandırıyorum yazımı. Şu anda sana güzel bir söz söyleyebilmek için on bin kitap okumuş olmayı isterdim. Yine de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek. SENİ TANIDIĞIMA ÇOK SEVİNDİM KENDİ ÇAPIMDA... ZEZE...