"Bu sefer her şeyi olduğu gibi yazdın mı?"
"Olduğuna yakın diyelim."
"Neden öyle?"
"Gerçek bulunmaya hazır olsa köşe bucak saklanmazdı herhalde."
"Yani?"
"Yol insanı önce perişan ediyor, sonra da o perişanlıktan utanmamayı öğretiyor."
"Bize hep direnmeyi öğrettiler" deyip içini çekti Vesna. "Ama yanlış şeylere direnmeyi. Mesele biraz da kabul etmektir belki."
Saf saf sordum:
"Neyi?"
Vesna durdu. Elini omzuma koydu. Çiy damlalarıyla bezeli kirpiklerinin arasından gülümseyerek cevap verdi:
"Kendimizi."