İstenildiği gibi olan ya da olmayan şeylere üzülmekle o kadar zaman harcıyoruz ki treni kaçırıyoruz. Hayat kendi yolunu bulur ve her şey olacağına varır. Sadece yaşa ve bırak olsun gitsin....
Kalbim sarp yokuşlarda nefes nefese cırpınıyor. Vuruyor yüzüme içimdeki kışın rüzgarı. Korkak, ürkek bezmişcesine her zerresinden hayatın. Anki herkes aynıymış gibi. Sanki her yüzde bir maske varmış gibi bakıyorum insanlara. Bumuydu cocukken çok istediğim büyümek . Bumuydu hayallerimin yansıması?