Bir insana bir insan herhalde yeterdi. Fakat o da olmayınca? Her şeyin bir hayal, aldatıcı bir rüya, tam bir kuruntu olduğu meydana çıkınca ne yapılabilirdi?
Gezmediğim müze, resim galerisi, bitki ve hayvanat bahçesi, orman ve göl bırakmamıştım. Buna rağmen bu şehirde yaşayan milyonlarca insandan ancak birkaç tanesiyle konuşmuş, yalnız bir tanesini tanımıştım.
Bir müddet, kısa bir müddet, o kadın beni her zamanki güçsüz, miskin hâlimden kurtarmış, bana erkek, daha doğrusu insan olduğumu, benim de içimde yaşamaya yetenekli taraflar bulunduğunu, dünyanın zannedildiği kadar manasız olmayabileceğini öğretmişti. Fakat ben, onunla aramdaki bağı kaybeder etmez, onun tesirinden kurtulur kurtulmaz tekrar eski hâlime dönmüştüm. Ona ne kadar muhtaç olduğumu şimdi anlıyordum. Ben hayatta yalnız başına yürüyebilecek bir insan değildim. Sürekli onun gibi bir desteğe muhtaçtım. Bunlardan mahrum olarak yaşamam mümkün olamazdı. Buna rağmen yaşadım... Ama işte netice meydanda... Eğer buna yaşamak demek uygunsa yaşadım...
Birkaç gün içinde ne kadar değiştiğimi düşününce bugün bile şaşıyorum. Bana hareket etmek, görmek, duymak, hissetmek, düşünmek, kısaca yaşamak yeteneğini veren bir şey içimden çekilip alınmış gibi posa hâline geldiğimi fark ettim.
Bir sürü saçma işlerle uğraştığım bu çamurlu ilkbahar ve boğucu yaz günlerinde bana bir parça ferahlık veren onun mektupları ve ona mektup yazdığım saatlerdi.