Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır. Akıl temkînlidir. Korka korka atar adımlarını,
“Aman sakın kendini” diye tembihler. Hâlbuki, aşk öyle mi? Onun tek dediği: “Bırak kendini, o oluver gitsin” Akıl kolay kolay yıkılmaz. Aşk ise kendini yıpratır, harap düşer. Vâkıâ, hazineler ve defineler hep yıkıntılar arasında olur. Heyhat! Ne varsa harap bir kalpte vardır!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kâinattaki her zerrede Allah’ın sıfatlarını bulabilirsin; çünkü O camide, mescitte, kilisede, havrada değil, her an her yerdedir.
Hâsılı kelâm, sonsuzluk bu dünyânın nimeti değil, öte dünyânın nimetidir. Ayrıca, bu
dünyâ (Âlem-i Şuhûd) sâdece ilâhî hakîkãtlerin sembollerinin koynudur. Yani dünyâ, bu hakîkãtlerin asıllarının vatanı değildir. Dolayısıyla bu dünyâda asılları aramak da aslâ doğru değildir, aldatıcıdır ve de helâk edicidir.
Bu dünyâ sâdece ve sâdece öte dünyâdaki asıllara kavuşmak için bir imtihan dünyâsıdır, vesiledir ve hatırlatıcıdır.
Her şey güzel giderken yaşadığım küçük bir olay her şeyi mahvedebiliyordu.
Küçücük anlar içimde kocaman boşluklara dönüşmeye başlamıştı.