Birbirimizi hiç görmeden yaşayıp ölebilirdik. Ama yan yanayız. Bizi buraya getiren ne, buradan sonra ne olacak, bilmiyoruz. Hem korkuyoruz hem merak ediyoruz. Normalmiş gibi yaşıyoruz ya, değil, bildiğin mucize! Her şey mucize.
Bize içimize dikkatle bakmayı öğütleyenler orada kaybolmamayı da öğretseydi ya. Bazı şeylerin üstüne derin derin düşünerek, bazılarınınsa ancak içine gömülmekten vazgeçerek çözülebileceğini.
Bütün vedalar zordur. Bütün kopuşlar öyle. Bazen olmayacak şeylere alışırız. Tutunmaya çalışırız. Sonra bir yerde omuzlarımız düşer, beceremeyeceğimizi anlarız. O vakit kesip atmak gerekir. Ya onlar gider ya biz bırakırız. Esasında ikisi de aynı şeydir. Koparsın ve canın yanar, böyledir.