Medine teker
@Medinetkr
Hemşire
Lisans
22 Aralık 2006
13 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
1984 için tek bir şey söyleyebilirim: Benim için bu, sadece bir kitap değildi; ben bu kitabı okumadım, resmen yaşadım.
Kitap beni okurken tamamen içine çekti. Winston'ın o isyanını, çaresizliğini ve yalnızlığını derinden hissederken, adeta kendimden bir şeyler buldum. Sanki onun düşünceleri benim düşüncelerimdi, hissettikleri bana aitti. Sayfaları çevirirken tıpkı Winston gibi düşünüyor, onun yaşadıklarını yaşıyor ve hissettiklerini hissediyordum. Sürekli gözetim altında olmanın yarattığı o boğucu korku, bende de aynı ağırlığı yarattı.
Beni böylesine tamamen içine çeken ve duygusal olarak etkileyen bir eserle çok nadiren karşılaştım. 1984, bir hikayeden çok, kendi içimdeki direnişi keşfettiğim, sarsıcı ve akıldan çıkmayacak bir kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bülbülü Öldürmek çoğu kişi açısından çok güçlü bir kitap olarak görülüyor. Fakat ben tam tersini düşünüyorum ve açıkçası, çok övgü alan bir kitap olduğu için okumuştum ama bittiğinde sadece hayal kırıklığı hissettim.
Kitapta olaylar arası zaman zaman ciddi kopukluklar yaşanmış. Bazen bazı kısımlar için içimden "Bu neden var ki?" diye geçirdim, çünkü yer yer gereksiz olay kalabalığı bile yaşandığını düşünüyorum. Bu durum, hikâyenin akıcılığını ve odak noktasını dağıtmış.
Kitabın bu kadar beğenilmesinin nedeninin, yazıldığı dönemin ve günümüzde de devam eden ırkçılık olmasını varsayıyorum. Ancak bu kadar güçlü bir konuya, sadece ara ara ve kitabın sonunda değinilmiş olması yeterli gelmedi. Ayrıca, küçük ve hafiften alık bir kız çocuğunun gözünden böyle büyük ve önemli bir konuyu ne kadar iyi bir şekilde ele alabiliriz ki? Anlatıcının masumiyeti, konunun gerçek ağırlığını taşımakta zorlanmış.
Sonuç olarak, benim için Bülbülü Öldürmek beklentilerimin çok altında kaldı ve o yüksek övgüleri hak ettiğini düşünmüyorum.
Kitabın içeriği hakkında çok detay vermeden kısaca şunu söyleyebilirim: dürüst olmak gerekirse, bu kitap çok ağır ilerliyor. Bu, 'sıkıcı' demek değil, ama okurken bir maraton koşuyormuş hissine kapılıyorsunuz. Tamam, rahat elli sayfa okumuşumdur dediğiniz yerde geri dönüp baktığınızda yirmi sayfa bile okumadığınızı görüyorsunuz.
Bunun tek sebebi var: Tolstoy, her bir karakterini, o kadar detaylı ruh hallerini ve karmaşık iç dünyalarını o kadar iyi bir şekilde yansıtmış ki, okuyucunun üzerinde psikolojik bir ağırlık bırakıyor. Metin, sadece olay anlatmıyor; resmen ruh analizi yapıyor. Her sayfayı sindirerek geçmeniz gerekiyor.
İşte bu yüzden, en sonunda bittiğinde hissettiğiniz şey inanılmaz: "Vay be!" diyorsunuz. Tıpkı zorlu ama çok güzel ve önemli bir işi nihayet bitirmenin verdiği o müthiş tatmin duygusu gibi.
(Bu arada, Lev Tolstoy'a küçük bir inceleme: Elit kesimin kurgusunu çok daha iyi yapıyor. Bu soylu çevrelerin hayatını kurgularkenki ustalığı tartışılmaz.)
