Melisa
@Meelisss
“Bir şeyi fazlasıyla ciddiye almak, önemli bir kişilik zafiyetidir”
hemşire
Ankara üniversitesi
ankara
6 Temmuz 2002
62 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
“Tanrı belki de kaderimizi bize yazdırıyor.“
Bu kitabı okurken sindirmem pek de kolay olmadı. Yazarın tıpkı amaçladığı gibi, herkesin kitabı okurken kıyısında köşesinde kendini bulduğu anlar elbette olmuştur. Bense birçok yerde kendimi buldum. En ihtiyacım olduğu anda karşıma çıktı bu kitap. Ne de olsa hiçbir şey tesadüf değildi, olasılıklar evreni; her şey mümkün!
Okurken iyi ya da kötü bütün insani duyguların temelinin aslında çok daha öncelerde yaşadığımız bizim unuttuğumuz fakat yazarın da tıpkı sağ ve solumuzdaki iki melek gibi betimlediği her şeyi kaydeden bilinçdışımızın verdiği tepki olduğunu anlayabiliyoruz. Bunu yaşarken her ne kadar fark edemesek de dışardan bir okur veya bir göz olarak baktığımızda aslında ne kadar doğru bir betimleme şekli olduğunu görebiliriz.
Seçimlerimiz kaderimizi belirler. Kaderim buymuş deyip akışına bırakmak yerine aslında düşüncelerimizle, davranışlarımızla kaderimize nasıl yön verebileceğimizi bilseydik nasıl bir hayatımız olurdu?
Ve işte sonsuz olasılıklar evreni…
“…Hepimizin hayatında başlarda da söylediğim gibi sürekli tekrar eden motifler vardır. İşte hayatımız da tıpkı öyle motif motif işlenir. Her birimizin kader dantelinin motifleri birbirinden farklıdır. Bu motifleri geçmişimizde yaşadıklarımız, edindiğimiz alışkanlıklar, çekilen acılar belirler.”
“Hep aynı motifi tekrar tekrar yaşayarak bitiririz ömrümüzü. Her tekrarda, bu sefer doğruyu bulacağımızı sanırız. Aslında doğru, aynı motifi tekrar tekrar örerek değil, motifi değiştirerek bulunabilir. “
“…Ve yaşamaya devam edeceğim; her şeye karşın”
Ah Leyla! Seninle tanışmayı ne kadar çok isterdim!
“Bir insan daha kötü ne yaşayabilir?”, “Bir insan nasıl bu kadar kötü olabilir?”
Kitabı okurken her defasında bunları düşünmekten alıkoyamadım kendimi. Bunun gerçek bir hikaye olduğuna hayretler ettim. Leyla’yla birlikte acı çektim.
24 saatlik nöbetimde fırsat buldukça okuyarak yarısını bitirdiğim, ardından eve gelip uyumadan sonunu merak ederek okuduğum anlatım bakımından aşırı sürükleyici ve güzel bir roman olsa da içerik bakımından oldukça hüzünlü bir kitaptı. Kitap boyunca artık bitsin bu eziyet ve Leyla ailesine kavuşsun diye çokça dualar ettim. Gözlerim dolu dolu okuduğum birçok yer oldu.
Savaş maalesef ki bir gerçek. Bu ve belkide bundan çok daha kötüleri yaşanıyor dünyada hâlâ. Neden bu kadar kötü, neden huzur içinde yaşamıyor bu insanlar? Oysa bir tarla değil miydi bu dünya; ekip biçip gideceğimiz?!
Polisiye ve gerilim severlere şiddetle önerilir
10/10
Harlan Coben’ın okuduğum ikinci romanı olan bu kitap gerek olay örgüsüyle gerek karakterleriyle size küçük çaplı bir beyin fırtınası yaşatıyor. Okurken akışta sürüklenip gidiyor ve kitabı elinizden bırakmak istemiyorsunuz. Hatta yeri geliyor ölümü söz konusu olan bir roman karakterinin yaşıyor olması için dua bile ediyorsunuz :)) (yani benim gibi duygusal bir insansanız en azından bunu yapmanız olası:)) Fazla polisiye kitabı okumamış biri olarak yapacağım yorumun ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum ama en azından şimdilik, yazar bana göre işinin ehli ve kitap da mutlaka okunması gereken bir kitap. Şimdiden keyifli okumalar diliyor ve ilk inceleme yazımı da burada sonlandırıyorum.