Bi kaç gündür kardeşimin, abla babam beni unuttu unutmasaydı gelirdi ya da mektup gönderirdi sözlerinde ezilmekteyim. Olmazdan imkansızdan anlamayan bi çocuğa bunu nasıl açıklıycağımı şaşırıyorum. Küçücük daha. Bi umut arıyor hâlâ. Gerçi napacaktı ki, biz koca koca insanlar inkâr ederek dolanırken o küçücük kalbine böyle bi acıyı sığdıranilecek mi?
Kalp, kırılıp yapışa yapışa Frankenstein gibi bir şey oluyor. İnsan desen değil, canavar desen değil. Ama evlat gibi bir şey yine de, ne yapabilirsin ki?