Şu insanlar topluluğunun bakkalı, çırağı, berberi, şoförü, tank bekleyicisi, sapık şairi oluyor, en olmadık fikirler getiren filozofu olabiliyor, biz bunları anlıyoruz da, niçin var olduğumuzun haberini, bu haberin ahlâkını getiren üstün kişilerin varlığını aklımız almıyor, nasıl olur?
Bana Allah'ın varlığı için sebep soranlara diyorum: ben, var olduğumu her farkedişte (çünkü insan kendi varlığını bile hep hatırda tutamıyor, öylesine unutkan bir varlıktır), Allah'ı kendimden önce
ve kendimden çok buluyorum. Varlığımdan şüpheye düştüğüm anlarımda da, silkinip «varım, diyorum, çünkü Allah var» Allah var, öyleyse varım.
Buna göre sen,ya nefsini ıslah ile meşgul olan ya da nefsini ıslah ettikten sonra başkasının nefsini ıslah etmeye yönelen kimselerden ol; sakın kendi nefsini ıslah etmeden önce, başkasının nefsini ıslah ile uğraşanlardan olma!