Zaman en büyük illüzyonisttir. O gösterisini yaparken gerçeklerden seni uzaklaştıracak güzel asistanları vardır: aşk, para, kariyer, aile. Geleceği merak ettirirken şimdiye odaklanmanı engeller ve her şey o kadar hızlı olup biter ki illüzyonun bir parçası olduğunu ancak gösteri bittiğinde anlarsın. Kusursuz bir gösterinin insan arzularından oluşma özelliği vardır ve aslında insanlar, sırrı çözmeyi değil kandırılmayı isterler.
Ben bu dünyada bir noktayım,
Bazen varım bazen yokum.
Yüksek gökdelenler geçiyor üstümden.
Ben önemimi kaybediyorum. İnsanlık kaybediyor.
Kibrim benden fazla…
Şehrin uğultusu…
Şşşş….
Sessiz olun.
Birileri bir yerlerde ağlıyor.
Başkası ise gülüyor.
Tahtaravallinin bu tuhaf dengesi…
Neden birinin yükselmesi için birinin alçalması gerekir ki?
Artılar hep eksilerden mi beslenir?
ik