İçimizde sallanıp duran bir boşluk. Görülen her şey hazin, dokunulan her şey ılık..
Uzak... Çok uzak dağlardan iniyor sessiz sessiz, dev gibi yalnızlık...
Bir gün birbirimizin üzerindeki tüm sıfatları,ideolojik kimlikleri sıyırıp, birbirimizi salt “insan” olarak görmeyi başarabilirsek işte o zaman herşeye yeniden başlayabilir ve yeni bir dünya tesis edebiliriz.
Kaba adamların kalın sesi örtmüştü ülkeyi. Güzellik, insanların gelecek düşlerinden çoktan çıkmıştı. Kimsenin ortak türküsü yoktu ve kimse türküsünü bir başına söyleyemiyordu. Bir yere gitmeden, gelecek birisini bekliyordu herkes.
Şükrü Erbaş