Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzigar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Kahve ocağında el yazısıyla:
"Ölüm Allahın emri,
Ayrılık olmasaydı."
Bu hayatta her şeyiyle güvenebildiğiniz en az bir kişi olmalı. Yoksa kendinizi hep yalnız hissedersiniz. İnsanların çoğu yalnızdır o yüzden,yapayalnız. Yaşananlar kelepir bir hayatın ikinci el versiyonu gibidir. Yaptığınız hiçbir şey size ait değildir, benliğinize,özünüze. Hayatınız, tümüyle güvensiz bir ortamın mecburen size yaptıklarından ibarettir.Saf çocukluk halinizden geriye yüzünüzde "memur gülüşü"dudaklarınızda"gammaz öpüşü" kalır. Öptüğünüz yer kirlenir, güldüğünüz zaman herkes incinir. Elinizde etrafı yeşil dantelli beyaz bir mendil de yoksa temizleyemezsiniz hiçbir yerinizi.
Ben serap'ı böyle sevdim, en saf halimle uzaktan.