Çok uzun bir süre sonunda korkuların karanlıktan doğmadığını anladım. Korkular da yıldızlar gibi hep oradaydılar onları fark edemiyor işimin nedeni ise sadece gün ışığıydı. Etrafındaki bu geçici parlaklık.
Simdiye kadar hiç kimseye
söylemediklerini,hatta kendilerine bile itiraf
edemedikleri şeyleri birbirlerine anlatıyordu
bu iki yalnız insan,oysa birbirlerini doğru
dürüst tanımıyorlardı bile.Fakat birinin
yüreğinden kopan çığlık diğerinde karşılık
buluyordu,çünkü onların acıları akrabaydı.