"- Böyle birlikte dolaşan çok az adam var."
"- Bilmem neden. Belki de şu koca dünyada herkes birbirinden korkuyor da ondan."
"- Tanıdığın biriyle gezmek, yalnız olmaktan çok daha iyi..."
Gerçekten etkisinden çıkamıyorum. Bu nasıl bir finaldi?!
George ve Lennie'nin dostluğuna kitabın başından beri özenmiştim ve hâlâ fikrimin arkasındayım.
İncelemelerde, George'un yaptığı şeyi eleştiren çok olmuş lakin bence öyle değil.
Candy köpeğini başkasının öldürmesine göz yumdu. Kendine ait olanın ölümü başkasının elinden olmuştu. Bu sebepten son sahnede o sahneye bir atıf yapılmış ve bu detay oldukça hoştu.
George son sahnede Lennie'ye o silahı doğrulturken Lennie üzülmesin veyahut korkmasın diye onu oyalayıp asla gerçekleştiremeyecekleri hayalleri anlatırken gözlerim doldu. O kadar istiyordu ki Lennie kendi çiftliklerinde ki tavşanlar ile ilgilenmeyi...
Bu çok acı bir finaldi. Keşke böyle olması gerekmeseydi...
Ve bir defa daha anladım...
Umutlar, hayaller sürekli tekrarlanınca mucizevi bir biçimde gerçekleşmez...
Bence yazarın anlatmaya çalıştığı şey de buydu.
Lennie sürekli hayallerini George'a tekrarlatıyordu.
Ama asla gerçek olamayacak artık...
Umarım Lennie, gittiğin yerde ilgilenebileceğin sürülerce tavşanın olur...