Reklam
Derken annem elime sarıldı ve cılız sesle, "Paul" diye sordu. "Çok kötü mü orası, Paul?"
Ah, annem, bu soruya nasıl yanıt vermeli? Anlayamazsın ki! Aklın almaz ki! Zaten hiçbir zaman anlamamalısın! Çok kötü mü, diye soruyorsun.
Babam cephe hakkında sorular sormaya bir türlü doyamıyor. Düşünemiyor ki insan öyle şeyleri fazla konuşamıyor, cepheyi anlatmayı ben de isterdim ama, bildiklerimi söz haline getirecek cesaretim yok. Bu sözcüklerin büyüyüp devleşeceğinden, onlarla başa çıkamayacağımdan korkuyorum.
Ah, anne, anneciğim! Sen beni hala çocuk sanıyorsun. Niye başımı dizlerine koyup uyuyamıyorum artık? Böyle kararlı olmam, sürekli kendimi tutmam neden gerekiyor? Oysa içimden ağlamak geliyor. Beni teselli etmeni istiyorum. Yaşım çok mu büyük sanki? Kısa pantolonum hala gardropta asılı değil mi? Aradan o kadar az zaman geçti ki... Neden bu kadar sessiz sedasız bitiverdi çocukluğum?
Bir tek emir bu sessiz gölgeleri bizim düşmanımız yapmış; yine bir tek emir onları dostlarımız yapabilir. Bir masa başında, hiçbirimizin tanımadığı kimi adamlar bazı kağıtlar imzalıyorlar. Ve sonra, önceden dünyanın en büyük suç saydığı ve en şiddetle cezalandırdığı şey, bizim en yüksek gayemiz haline geliyor ve bu yıllar boyunca sürüyor.
Reklam