Yazarın okuduğum dördüncü kitabı Gölgesizler. Hasan Ali Toptaşla nasıl tanıştığımı hatırlamasam da iyi ki tanışmışım dediğim bir kitabı daha. Hikayelerini daha çok sevmekle birlikte okuduğum ilk romanı olarak Gölgesizler tam bir sürrealist çalışma benim için. Bazen bir berber, bazen bir bekçi, bazen bir muhtar olup köyde başınıza gelenleri anlamaya çalışıyorsunuz. Sonra kendinizden çıkıp başka insan bedenlerine dahil ola ola devam ediyorsunuz. Ve bu inanılmaz bir keyif veriyor. Bazen de bir güvercin olup olan biteni anlamak için tüm köyü silkelemek isteyerek çırpınırcasına dolaşıyorsunuz. Yazarın tarzını bir kere anladıysanız sizi de kendine benzetiyor ve içinden çıkamıyorsunuz. Ruhunuzdaki binbir çeşit insanla yüz yüze geldiğinizde ise şunu düşünüyorsunuz. Belki ben de yokum. Yazarın en çok kullandığı kelimelerden olan ‘belki de’yi hayatıma hunharca dahil ettiği de bir gerçek.
Ve o efsane anlatım.. sıradan bir adım atışı dahi bir nefeste okuyorsunuz, bir daha okuyorsunuz ve bir daha.. Galiba benim için yazarın en değerli tarafı anlatım tarzı oldu. Varoluşçu yaklaşımıyla ise insan varlığının tüm odalarını gezdirmesiydi.
Ve Cennetin oğlu bolca sordu.
Kaar nedeen yağaaar, kaaarrr?
İnsanın aklında en belirgin kalan soru ise galiba bu.
Peki şimdi sizce Kar nedeeen yağaaar, kaarrr?
