Kötü olma ihtimali varken bile kötü olmamayı seçen insanları seviyorum. Çünkü onların iyiliği mecburi degil; seçilmiş.Canları yanmış ama başkasının canını yakmayı kendine yakıştırmamışlar.
Belli bir yaştan sonra, ebeveynleriniz yavaş yavaş sizin çocuklarınız olur.
Basit sorular sorarlar, hikâyeleri tekrar ederler ve bir zamanlar sizin onların sabrına ihtiyaç duyduğunuz gibi, şimdi sizin sabrınıza ihtiyaç duyarlar.
Çok az kişi bu rol değişimini fark eder. Masumluk ya da rahatsızlık gibi görünen şey, aslında zamanın bir döngüyü tamamlamasıdır.
Onları sertçe düzeltmeyin. Acele ettirmeyin.
Bir zamanlar sizi korudukları gibi siz de onlara bakın.
Bu bir yük değildir.
Sessizce sevgiye sarılmış bir karşılıktır.