Melda
@Meldii
40 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Hepimiz okyanusun sonsuzluğunda kaybolmuş yapayalnız adacıklardık
Hamnet ölümün odada, kapının orada bir yerde, gölgelerin içinde durduğunu, onlara bakmadığını ama yine de izlediğini, hep izlediğini hissediyor. Ölüm onları izliyor, zamanını bekliyor.
Onsuz nasıl yaşar ki? Yaşayamaz. Kalbe ciğerler olmadan yaşamasını, ayı gökyüzünden koparıp alarak yıldızlara onun yerini almalarını söylemek, arpanın yağmursuz büyümesini beklemek gibi bir şey olur bu.
Ölümden korkmamıza gerek yok. O varsa biz yokuz. Biz varsak o yoktur.
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?