Eğer yaşamın amacı güzellik olsaydı, İsa’dan dört yüzyıl önce yaşamış olan Aristofanes’in anlattığı gibi, kuşlar tüylerinin renkleri, sevişme, yuvalanma ve ötüşlerindeki güzellikle yaşam amacına ulaşmış sayılırdı. Yaşam bilinç ve beyin yaratmak istiyordu. Çünkü, yaşam onlar olmayınca çürük tahtaya basarak kendi ölümüne neden olabilirdi.
Aristotales sevinci “evdemoniya estin energiyastic psikes” der. Yani “insanın durup dururken ve hiçbir nedeni olmadan içten duyduğu sevinç iyi bir cindir ve ruhun gücüdür.”