Melikee
@Meliiiikee
31 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Hayattayken şahsın nazarında ölüm nasılsa..
Ne diyorduk? Kimi yapayalnız bir odada tek başına; kimi etrafını saran insanların teessürlü bakışları altında; kimi minnacık bir bebekken; kimi beli bükülmüş ihtiyarlık vaktindeyken veda zamanı gelip çatacak. Kimisi hiç şaşırmayacak, hazırlıklı yakalanacak vedaya; kimisi bu da neyin nesi deyip şaşırmanın derin kuyusuna yuvarlanacak. Hayattayken şahsın nazarında ölüm nasılsa, sekeratta da ölüm o surette karşına çıkacak. Kimine abus çehreli, kimine en tatlı tebessümle, cilveli bir sevgili çehresiyle yavaşça sokulacak ölüm. Daha doğrusu, Ölüm Meleği. Ölüm, Ölüm Meleği'nin vesilesiyle gelecek.
Hayat Apartmanı, izlediğim bir YouTube videosunun yorumlarında "ölüm korkusu yaşayan arkadaşlarıma öneriyorum" yorumunu gördüğümde merak edip aldığım bir kitaptı. Okudukça, hayatımdan pek çok kesit bulmuş gibi hissettim. Bir yandan da düşüncelerime cevap verir gibiydi. Bunun bir tesadüf olduğunu düşünmüyorum.
Başta apartmanda yaşayan insanların hikayelerini okuyacağımı sanmıştım. Ancak ana karakterimiz, matematik öğretmeni Mualla Hanım’ın çevresindeki insanları—peynircisi, doktoru, öğrencisi, eski evinin şimdiki kiracısı—yani hayatta dolaylı ya da doğrudan temas kurduğumuz kişileri anlattığını gördüm. Hayat Apartmanı da aslında tam olarak bu: hepimizin bir şekilde birbirimizle bağlantılı olduğumuz bir yer. Yaptıklarımız peşimizi bırakmıyor, yanımıza kâr kalmıyor. Sayfalar ilerledikçe bunu daha iyi anladım; hem iyi hem de kötü anlamda. Yaptığımız bir iyiliğin bize hangi vesilelerle döneceğini asla bilemeyiz.
Kitapta beni en çok etkileyen bakış açılarından biri, "hususi isimlerimizi bulmak" düşüncesiydi. Allah’ın isimlerinin hayatımıza tecelli etmesi… Mualla Hanım, tüm hayatı matematikle geçmişti ve matematikle varoluşun sırrını keşfeti. Yaratanın isimlerini hayatında nasıl yansıdığını görmek ve bu isimlerin şahitliğini yapmak, hayatın anlamıydı. Bunun yanı sıra, yalnızca ilimle uğraşanlar değil, güzel yemekler yapan ve tertipli olan Necla Hanım gibi insanların da bu isimlerin yansımalarını hayatlarında nasıl taşıdığını görmek beni çok etkiledi.
Ayrıca kitap, hepimizin hayatına, bakış açılarımıza, kör noktalarımıza, egolarımıza, "benim sayemde"cilik tavrımıza ve yaşama biçimlerimizi karakterlerin hikayeleriyle göz önüne seriyor. Bize fark ettirmeden kendimizi sorgulatıyor. Nasıl yaşadığımızın, ölümle nasıl yüzleşeceğimizle doğrudan ilişkili olduğunu gösteren bir ayna
Daha fazla, diye fısıldayan baştan çıkarıcı şarkı yüzünden, ruhumuzdaki küçük sesin, "Sen yeterlisin" diyen fısıltısını duyamıyoruz.
Tekrar o dünyaya uyum sağlamak için çabalıyordum. Markete gitmek, köpek gezdirmek, öğle yemeği için arkadaşlarla buluşmak gibi makul, beklenen, sıradan şeyleri yapmaya; bana her şeyin yoluna gireceğini söyleyen insanlara başımla selam vermeye; arka arkaya başvurduğum terapistler yasın evrelerini daha hızlı atlatmam gerektiğini söylediğinde dilimi tutup kibar olmaya çalışıyordum.
Bu arada yanımda ve içimde çığlık atan, feryat eden acı kütlesi; bu normal ve sıradan insanın mantıklı olmasını izliyordu. Kibar olmasını..Sanki her şey yolundaymış gibi. Sanki yaşadığım şey o kadar da kötü değilmiş....gibi.
