Oldurmalı dostluklarım, varmış gibi aşıklarım, uydurma arkadaşlarım yok artık. Öğrendiklerimden oluşturduğum eleğimin üzerinde ne kaldıysa canımdır.
İlle de aşksa o deliğin üzerinde kalacak olan son talihlinin başına konacak belli ki. Bekliyorum. Acelem yok. Ruh ile yaşamaya başlayanın bu dünyada acelesi olmaz.
Yaşa!
Öyle kuşbakışı hayatı izliyor, kaçırdıklarımı, kaybettiklerimi, ıskaladıklarımı, az da olsa kazandıklarımı hesaplıyordum. Kendimi dinliyor kendimi görüyordum kendimden.
Kendimi unutturacak aşk olmalı bana. Hiç olmalıyım onunla ve yeniden yaşamı hissetmeliyim artık. Gözü gözüme dokunduğunda, varlığı için şükür etmeliyim yaratana.