“Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna”
Büyük ve güzel şeylerin dışarı çıkmasına
izin vermiyor. Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten
korkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz. İnsana benzetirsek, onlara acımaktan korkuyoruz. İşin içine bir kere acıma
girerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz. Sen
de korkuyor musun?
Her insanın yaşamı da zayıf kökü, gövdesi ve dallarıyla
asırlık ağaçlara gıpta eden bu fidanın ağaç olma yolculuğuna
benzer. Karşılaştığımız her fırtına güçlendirilmesi gereken zayıf
noktalarımızı göstermek için gelir.