İnsanın durumundaki ironi, en derindeki gereksinimin ölüm ve yok olma anksiyetesinden kurtulmak oldugudur;fakat bunu uyandıran şey hayatın ta kendisidir...
Varoluşcu yalıtım...
Birbirimize ne kadar yakinlasirsak yakinlasalim en sonunda arada kapatılamaz bir boşluk kalacaktir; her birimiz varolusa tek başımıza başlarız ve varoluştan tek başımıza ayrilmaliyiz. Bu nedenle Varoluşcu çatışma, mutlak yalitimimizin farkında olmamız ile bağlantı kurma, korunma ve daha büyük bir bütün olma arzumuz arasındaki gerilimdir.