Aşk umudun cesurca onaylanmasıdır..ölüm ve yıkımın sözünün geçtiği yerde umudu kucaklamaz insan..etrafı cam kırıklarıyla çevrilirken en güzel elbisesini giyip saçına bir çiçek iliştirilmez..kalplerin mühürlü kalması gereken bir zamanda hele de kendi dininden,dilinden,kanından olmayan birine kalbini kaptirmaz..Kıbrıs'ta 1974 yazında aşık olmaz insan..ama oradaydilar işte..
İnsanlar tuhaflar böyle,çeliskilerle dolular ..sevmeye ve kucaklamaya olduğu kadar nefret etmeye ve dışlamaya da ihtiyaç duyuyorlar sanki..yürekleri sımsıkı kapanır,sonra tamamen açılır .. ve derken yine yumulur..kararsız bir yumruk gibi..